zaman sıfırlandı. gece yarısı 00:00. sıfır noktasında aşklar başlar, mesafe sıfır. sorunlar sıfırlanınca üzüntüler sıfır olur. sıfırla başlar her şey, sıfırdan başlar...
en sevdiğimize herhangi bir rakamın arkasına dizdiğimiz sıfırlarla ifade ederiz sevgimizi. sıfırdan severiz, sıfırdan umutlanırız. sıfırdan doğar; sıfırdan büyür; sıfırdan ölürüz.
sıfırdan sayarız tarihi, öncesini ve sonrasını; sıfırdan önce çok sevdik; sevgimizi mağara duvarlarına yazdık, kap kaçağa işledik, taşa yonttuk. sıfırdan sonra daha çok sevdik, sevgimizle sevdiğimizi esir aldık. sevgimizden şehirler kurduk, zindanlar inşa ettik, sıfırdan sonra sevdiğimizi ve sevgimizi içimize değil yaptığımız zindanlara hapsettik. sıfırdan sonraydı sevgimizi altınla takas ettiğimiz, durmadan savaştığımız, kan döktüğümüz.
çok sonraydı secdeye kapandığımız.
gecenin sıfır noktasında uyandık puslu uyuklamalardan, sıfırla buluştuğumuz bir günün sonunda elimizde sıfır yaşananla, geceyle aramızda sıfır mesafeyle kendimize yaptığımız sıfır savunmalarla, adeta sıfırlandık, tükendik....
her aşkın sonunda "elde var sıfır" diyerek yaşamayı sıfır severek ve hala onu çok severek yaşamayı sürdürerek sıfır çıkarla, sıfır mutlulukla ve bir rakamın ardında çok sıfırla acı çekerek sıfır nefes almak yine de.
sınavda sıfır alarak öğretmenimizin gözünde sıfırlandık. sıfırla öğrendik sayı saymayı, sıfırdan öğrendik. sıfırdan öğrettiler hayatı, sıfırdan dünyayı; ekvator sıfır dereceydi, başlangış meridyeni sıfır. aynı rakamı birbirinden çıkardığımızda sıfırı elde ederdik. sıfırla topladığımızda değişmezdi sayılar, değişirdi hayatlar, umutlar, sevgiler ve aşklar...
yüzde sıfır bir ihtimalle mutlu olacağımızı bile bile sevdalandık ve bunu "sevda" anladık.
sıfır hataya rağmen sıfır hayatlarımız oldu.
İSMAİL İLİŞ
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder